Het artistieke werk van Marieke Pauwels vertrekt vanuit existentiële vragen en een diepgaande reflectie op materie, leegte en vorm. Geïnspireerd door zowel westerse devotionele tradities als oosterse filosofieën onderzoekt ze spanningsvelden als chaos en orde, materie en energie, vorm en leegte. Haar werk is doordrongen van een lichamelijke manier van denken: het lichaam ‘weet’ en handelt intuïtief, voorbij het cerebrale.
Leegte neemt daarbij een centrale plaats in — niet als afwezigheid, maar als voorwaarde voor creatie. Ze wordt beschouwd als een ruimte vol potentieel, waarin het onverwachte mag ontstaan. Dit vertaalt zich in een werkwijze die openstaat voor toeval en spontaniteit, voor een proces dat zichzelf gaandeweg ontvouwt.
Het landschap — en in het bijzonder het berglandschap, met daarin ook de scholar rocks als verinnerlijkte miniaturen van de berg — fungeert als terugkerend motief en als spiegel van een innerlijke belevingswereld. In dit oeuvre is klei geen louter materiaal, maar oerstof: denkende materie. Zowel gebakken als ongebakken wordt ze ingezet als drager van lichamelijke en spirituele betekenissen. De ruwe materie groeit uit tot een pulserend landschap, geladen met de ongetemde energie van natuur én menselijke psyche.
Een vroeg werk, Relics — (bekroond met de Westerwaldprijs in 2009 en nu opnieuw getoond in het kader van de Kunstbiënnale Prinsenhof) — markeert een belangrijk beginpunt in dit onderzoek. De porseleinen objecten vinden hun oorsprong in een traditioneel gebruik waarbij mensen wassen tanden offerden in de hoop op verlichting van tandpijn. Deze volksdevotie wordt niet louter als curiosum benaderd, maar gespiegeld aan het kunstenaarschap zelf: beiden vertrekken vanuit een verlangen om, via materie, het materiële te overstijgen.
Wat begint als een directe verwijzing naar tanden, evolueert tijdens het maakproces naar vormen die meer aan beenderen doen denken. Het porselein — een edel materiaal — wordt op ongebruikelijk ruwe, bijna archaïsche wijze bewerkt, zonder dat dit afbreuk doet aan zijn inherente waardigheid. De objecten verliezen hun herkenbare vorm en manifesteren zich als relieken — opgestapeld tot een stille berg, als een ritueel, als een zwijgende evocatie van een mogelijk offer.
Relics, 2004-2007
Porselein, 1 been tot 120 cm lang
Instagram: pauwels.marieke
